Preparar a bici para a primavera: a lista de comprobación

A primeira saída da primavera sempre di a verdade. Freos que chían, unha cadea que salta, unha transmisión que renxe: despois de meses nun garaxe, nun baixo ou nun trasteiro, a bici avísate xusto cando por fin tes ganas de volver á estrada. Poñer a bici a punto para a primavera non é unha manía de mecánico: é o que decide se as primeiras saídas da tempada saen redondas ou veñen cargadiñas de pequenas molestias que se arrastran durante semanas. Isto é o que de verdade paga a pena revisar antes de volver montar no selín.

Cubertas, presión e transmisión: as comprobacións de cinco minutos

Empeza por aquí, porque son as pezas que se deterioran mesmo coa bici parada. As cubertas perden presión de xeito natural co paso do tempo, porque o aire vai atravesando aos poucos a cámara, así que mesmo unha bici que non se tocou en todo o inverno aparecerá na primavera medio desinchada: mira a presión impresa no flanco da cuberta e busca con calma fendas ou cortes, sobre todo se a bici pasou meses apoiada sobre o seu propio peso. As cámaras e as cubertas están sempre entre os recambios máis pedidos en calquera taller, xunto coas cadeas e as pastillas de freo, e non é casualidade: son precisamente os compoñentes que o tempo e o uso desgastan máis rápido.

A cadea é o segundo punto que hai que mirar. Se non se limpou e lubricou antes de gardar a bici, a humidade dun baixo ou dun garaxe xa a terá empezado a oxidar: nótase cos dedos e vense as manchas de ferruxe na superficie. Unha cadea seca ou oxidada non só fai ruído: acelera o desgaste do prato e do casete e converte un arranxo barato nunha factura seria se o deixas pasar. Tamén paga a pena comprobar os cambios: se a cadea salta ou non entra ben nunha marcha, moitas veces só é un tensor desaxustado, pero se quen se resiste é o desviador dianteiro, pode que o cable se estirase ou se afrouxase durante os meses de frío.

Freos: o sistema no que non se aforra

Os freos son a parte da bici na que unha ollada rápida non abonda. Revisa as pastillas a ollo: se o material de fricción parece fino, ou se escoitas un rozamento metálico ao frear, cámbiaas antes de saír, non despois. Nos freos de disco, comproba que o disco non estea moi rifado e que as manetas teñan un percorrido constante sen chegar a tocar o manillar; unha maneta esponxosa adoita significar aire no circuíto ou un cable que precisa axuste. Nos freos de aro, mira o aliñamento das zapatas co aro e canto desgastada está a goma. Baixar unha costa no asfalto húmido de marzo cuns freos sen revisar é un risco que sinxelamente non paga a pena correr.

Pedir cita no taller: por que antes é mellor que despois

Hai unha distancia real entre o que pode comprobar quen monta —presión das cubertas, unha cadea limpa, unha ollada aos freos— e o que precisa de verdade un mecánico: mirar folguras na dirección e no eixe pedaleiro, medir o desgaste do prato e do casete cun calibre, revisar o circuíto hidráulico dos freos de disco, comprobar a tensión dos raios. Son revisións que piden ferramenta axeitada e ollo adestrado e que, nunha bici eléctrica, importan aínda máis: a saúde da batería, o estado do motor e a xestión das garantías convertéronse nos últimos anos nun dos maiores quebradeiros de cabeza dos talleres, precisamente porque son cousas que ninguén pode diagnosticar só no garaxe da casa.

Pero aquí está o verdadeiro problema: a primavera é o momento no que todo o mundo decide levar a bici ao taller a mesma fin de semana de sol. Os talleres énchense axiña e, se apareces sen cita cando o tempo xa cambiou de vez, podes acabar agardando semanas, xusto cando o que querías era estar rodando. Reservar cun pouco de antelación, aínda que só sexan dúas ou tres semanas antes da saída que tes na cabeza, significa atopar a bici lista para rodar en vez de andar á caza dun oco mentres o resto xa está na estrada.

Coa app de CrankPal podes atopar un taller preto de ti e levar nun só sitio o historial de mantemento da túa bici, para saber sempre cando toca reservar a seguinte revisión.